Συγκέντρωση διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκε, το μεσημέρι της Τρίτης, στην Περιφέρεια Ηπείρου από το Νομαρχιακό Τμήμα Ιωαννίνων της ΑΔΕΔΥ, με αφορμή την Πανελλαδική κινητοποίηση ενάντια στην πρόταση της κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, για αναθεώρηση διατάξεων του Συντάγματος.
Στην ομιλία του ο Πρόεδρος του Νομαρχιακού Τμήματος Χρήστος Γρίβας ανέφερε, αρχικά: «Η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει την αναθεώρηση του Συντάγματος ως μια αναγκαία μεταρρύθμιση. Όμως πίσω από τις λέξεις «εκσυγχρονισμός», «αξιολόγηση» και «αποτελεσματικότητα» κρύβεται μια συγκεκριμένη πολιτική επιλογή: λιγότερα κοινωνικά δικαιώματα, περισσότερη εμπορευματοποίηση των δημόσιων αγαθών και ένα Δημόσιο πιο εξαρτημένο από την εκάστοτε κυβερνητική εξουσία.
Η αναθεώρηση του άρθρου 16 δεν αφορά μόνο τα πανεπιστήμια. Αφορά το δικαίωμα κάθε νέου ανθρώπου να σπουδάζει χωρίς οικονομικούς φραγμούς. Η δημόσια Παιδεία δεν είναι κόστος. Είναι επένδυση στη δημοκρατία, στην ανάπτυξη και στην κοινωνική συνοχή. Η αναθεώρηση του άρθρου 79 δεν είναι μια τεχνική δημοσιονομική ρύθμιση. Είναι η προσπάθεια να αποκτήσουν μόνιμο χαρακτήρα πολιτικές λιτότητας που τις τελευταίες δεκαπέντε χρονιές συμπίεσαν μισθούς, αποδυνάμωσαν τις δημόσιες υπηρεσίες και διεύρυναν τις κοινωνικές ανισότητες».
Και στη συνέχεια πρόσθεσε: «Και ερχόμαστε στο άρθρο 103. Εδώ βρίσκεται ίσως η πιο κρίσιμη επιλογή. Ακούγεται συνεχώς ότι η μονιμότητα είναι προνόμιο. Είναι όμως ακριβώς το αντίθετο.
Η μονιμότητα δεν θεσπίστηκε για να προστατεύει τον δημόσιο υπάλληλο. Θεσπίστηκε για να προστατεύει τον πολίτη. Για να μπορεί οι υπάλληλοι των ελεγκτικών αρχών να εφαρμόζουν τον νόμο χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις. Για να μπορεί ο εκπαιδευτικός να επιτελεί το έργο του χωρίς κομματικές πιέσεις.
Για να μπορεί ο γιατρός του Εθνικού Συστήματος Υγείας να υπηρετεί τον ασθενή και όχι τις επιθυμίες οποιουδήποτε ισχυρού παράγοντα. Για να μπορεί κάθε δημόσιος λειτουργός να υπηρετεί το Σύνταγμα και τη νομιμότητα και όχι την εκάστοτε κυβέρνηση.
Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που η μονιμότητα κατοχυρώθηκε συνταγματικά. Ήταν η απάντηση στις διώξεις, στις απολύσεις για πολιτικούς λόγους και στο πελατειακό κράτος. Η κατάργησή της δεν θα φέρει αξιοκρατία. Δεν θα κάνει το Δημόσιο πιο αποτελεσματικό. Γιατί το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η μονιμότητα.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι τα νοσοκομεία λειτουργούν με χιλιάδες κενές θέσεις. Ότι τα σχολεία στηρίζονται κάθε χρόνο σε αναπληρωτές. Ότι οι δημόσιες υπηρεσίες είναι υποστελεχωμένες. Ότι οι εργαζόμενοι καλούνται να κάνουν τη δουλειά δύο και τριών ανθρώπων. Ότι οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι, ενώ η ακρίβεια εξαντλεί το εισόδημα κάθε οικογένειας.
Αν η κυβέρνηση ήθελε πραγματικά ένα καλύτερο Δημόσιο, θα έκανε μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, θα ενίσχυε τη χρηματοδότηση των δημόσιων υπηρεσιών, θα έδινε αξιοπρεπείς μισθούς και θα επένδυε στην επιμόρφωση και στον ψηφιακό εκσυγχρονισμό.
Αντί γι’ αυτά, επιλέγει να στοχοποιήσει τους εργαζόμενους. Η μάχη αυτή δεν αφορά μόνο τους δημοσίους υπαλλήλους. Αφορά τον ιδιωτικό υπάλληλο που βλέπει κι αυτός τα εργασιακά του δικαιώματα να περιορίζονται. Αφορά τον συνταξιούχο που αγωνιά για την αξιοπρεπή διαβίωσή του. Αφορά τον νέο που αναζητά σταθερή εργασία. Αφορά κάθε πολίτη που θέλει ένα κράτος δίκαιο, ανεξάρτητο και δημοκρατικό. Γι’ αυτό δεν χωρούν διαχωρισμοί».
