Μια εξαιρετικά σημαντική δράση, με πολλαπλά μηνύματα, έλαβε χώρα, την Δευτέρα, στο δάσος της λίμνης Ζηρού.
Το ρεπορτάζ του Ioannina TV, έδωσε χθες στη δημοσιότητα τις δυο πλευρές, μιας οικολογικής καταστροφής. Από τη μια η θλίψη και η απογοήτευση για τα αποκαΐδια της καταστροφικής πυρκαγιάς του Αυγούστου με εκατοντάδες στρέμματα δασικής έκτασης να έχουν παραδοθεί στις φλόγες και από την άλλη η ελπίδα…
Μια ελπίδα που σύμφωνα με το ρεπορτάζ, «γεννιέται» μέσα από την παρουσία και τη συμμετοχή δεκάδων μαθητών και μαθητριών από σχολεία της περιοχής που συμμετείχαν στη δράση δενδροφύτευσης που διοργάνωσε η Επιθεώρηση Εφαρμογής Δασικής Πολιτικής Ηπείρου – Δυτ. Μακεδονίας με τη συνεργασία των δασικών υπηρεσιών, των κυνηγετικών οργανώσεων, της πυροσβεστικής και άλλων φορέων και συλλόγων.
Η θετική έκπληξη εκτός από την μαζική παρουσία των μαθητών που είχαν τη δυνατότητα και να παρακολουθήσουν την εξέλιξη των εργασιών απομάκρυνσης της καύσιμης ύλης και των καμμένων κορμών δέντρων, αφορούσε και στην φυσική αναγέννηση του δάσους, ως επιβεβαίωση για πολλοστή φορά της λειτουργίας της φύσης.
Όπως ανέφερε σε δηλώσεις της στο Ioannina TV η Επιθεωρήτρια Εφαρμογής Δασικής Πολιτικής Μαρ. Τσιατούρα στο δάσος Ζηρού εξελίσσονται έργα που θα αντικαταστήσουν την καμμένη δασική έκταση στην πλειονότητά της με πεύκα.
Οι δενδροφυτεύσεις που γίνονται αφορούν πλατύφυλλα δέντρα που εκτός των άλλων δυνατοτήτων λειτουργούν και ως φυσική προστασία σε περίπτωση εκδήλωσης πυρκαγιάς, σε αντίθεση με τα πεύκα η παρουσία των οποίων λειτουργεί ως «μπαρουταποθήκη».
Η κυνηγετική οικογένεια
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, καθοριστικής σημασίας αποδείχθηκε για μία ακόμη φορά η συμμετοχή των κυνηγετικών οργανώσεων με τους θηροφύλακες της Ε’ ΚΟΗ και στελέχη των κυνηγετικών συλλόγων Άρτας και Φιλιππιάδας αντίστοιχα να δίνουν το «παρών» στη δράση.
Ο πρόεδρος της Ε’ ΚΟΗ Νικ. Παπαγρηγορίου, ο πρόεδρος του Κυνηγετικού Συλλόγου Άρτας Αρ. Βάσιος και ο Γ. Μάστορας, από τον Σύλλογο της Φιλιππιάδας και το Δ.Σ. της Ε’ ΚΟΗ αναφέρθηκαν πέραν των άλλων και στις αποφάσεις απαγόρευσης της θήρας στις καμένες εκτάσεις για χρονικό διάστημα πέντε ετών.
